သုမနကျောမှာ ဒဏ်ရာတွေနဲ့
အပင့်အခေါ်လာသူ မရှိတာလည်းကြာပြီ။ သည်မိန်းမလုပ်စာ စားရတာ မျိုမကျချင်ဘူး။ ကရုဏာသက်လို့တော့ ဘယ်ဟုတ်မှာလဲ။ အပင်းလျှိုတယ်ချည့် ပြောပြောနေတယ်။ မကြားတကြား ပြောတာလဲမဟုတ်။ ခြေရင်း ခုနစ်အိမ်၊ ခေါင်းရင်း ခုနစ်အိမ် ကြားရတယ်။
ငါကလဲ ဘယ်ထိုင်နေချင်ပါ့မလဲ။ အပင့်အခေါ်လာတယ်ဆိုယင် လက်ဖက်ရည်တခွက်လောက်ကတော့ သေချာတယ်။ ကာရန်ပြေယင် ထမင်းတနပ်လောက်လဲ စားချင်စားရမယ်။
ရမ်းကုဆေးဆရာတယောက်ပါတဲ့ မောင်သာရရေးတဲ့ဝတ္ထု အခန်း ၁ ဖြစ်ပါတယ်။
အခုခေတ်စာရေးဆရာ၊ ကဗျာဆရာ၊ မြန်မာစာဆရာ၊ ဒေါင်းလုဒ်ရမ်းကုဆရာတွေကတော့ -
မကြားတကြား မဟုတ်။
လက်ဖက်ရည်တခွက် မဟုတ်။
ထမင်းတနပ် မဟုတ်။
မြန်မာစာ့ကျောမှာ ဒဏ်ရာတွေနဲ့။
ဒေါက်တာတင့်ဆွေ
Comments
Post a Comment